Το φαινόμενο είναι ιδιαίτερα εμφανές σε παραλιακές και αστικές ζώνες υψηλού επενδυτικού ενδιαφέροντος, όπως η περιοχή Μακένζι στη Λάρνακα, η περιοχή μεταξύ του νέου και του παλαιού λιμανιού Λεμεσού, καθώς και αντίστοιχες παράκτιες περιοχές της Λεμεσού. Σε πολλές από αυτές τις περιοχές, σημαντικές εκτάσεις γης ή υφιστάμενα υποστατικά παραμένουν είτε μισθωμένα με μακροχρόνιες ρυθμίσεις είτε αναξιοποίητα.

Στις περισσότερες περιπτώσεις, τα τεμάχια αυτά έχουν μισθωθεί από το κράτος σε πρόσφυγες για επαγγελματική χρήση, όπως βιοτεχνικές δραστηριότητες, εστιατόρια ή άλλες επιχειρήσεις, στο πλαίσιο άσκησης κοινωνικής πολιτικής μετά το 1974. Ωστόσο, σήμερα οι ίδιες αυτές περιοχές βρίσκονται στο επίκεντρο μεγάλων επενδυτικών σχεδιασμών που αποσκοπούν στην αναβάθμιση του αστικού και τουριστικού προϊόντος, στη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας και στην ενίσχυση της οικονομικής δραστηριότητας.

Παρά τις προοπτικές αυτές, η ύπαρξη παλαιών υποστατικών, συχνά άνω των 50 ετών, επηρεάζει σημαντικά την αισθητική και την εικόνα των περιοχών, τη διαμόρφωση των αξιών γης και ακινήτων, καθώς και την επενδυτική εμπιστοσύνη και τη σταθερότητα της αγοράς.

Σε αρκετές περιπτώσεις παρατηρείται στασιμότητα στις επενδύσεις, λόγω αβεβαιότητας ως προς το καθεστώς των γειτονικών τεμαχίων, την πιθανότητα αναδιάρθρωσης μισθώσεων ή την έλλειψη σαφούς μακροπρόθεσμου σχεδιασμού από πλευράς κράτους.

Επιπλέον, η αδυναμία του κράτους να τερματίσει ή να επαναδιαπραγματευθεί υφιστάμενες μισθώσεις, δημιουργεί στρεβλώσεις στην αγορά και επηρεάζει την ορθολογική ανάπτυξη των περιοχών, ιδιαίτερα σε επίπεδο υποδομών.

Είναι σαφές ότι απαιτείται μια πιο ολοκληρωμένη και ισορροπημένη στρατηγική προσέγγιση από την πολιτεία. Κατά την άποψή μας, η αξιοποίηση των τουρκοκυπριακών περιουσιών δεν αποτελεί μόνο ζήτημα πολεοδομικής πολιτικής ή κοινωνικής διαχείρισης, αλλά και κρίσιμο παράγοντα για τη διαμόρφωση της ανταγωνιστικότητας της αγοράς ακινήτων στο σύνολό της.